Bu çalışma duygusal açlık ile diğer yeme bozuklukları arasındaki farklara ve bu durumları yönetmek ile ilgili hususları araştırmaktadır.
Yeme isteğinizin, bulimia veya anoreksiya gibi bir yeme bozukluğundan değil, fiziksel ihtiyaçtan ziyade duygusal açlıktan kaynaklanmış olması oldukça muhtemeldir (Brytek-Matera ve ark., 2018).
Bu ayrım önemlidir. Çünkü duygusal yeme sırasında kişi, çoğunlukla olumsuz duygulara karşılık olarak lezzetli ve kalorisi yüksek yiyeceklere yönelir. Bu davranış, vücudun açlık ve tokluk sinyallerinin önüne geçebilir (Jurek ve Maruda, 2024; Schnepper ve ark., 2023).
Kişinin gerçek açlık ve tokluk belirtilerini yeterince fark edememesi, aşırı yemeye ve zamanla kilo almaya neden olabilir (Frayn ve ark., 2018; Brytek-Matera ve ark., 2018). Yemek yemek olumsuz duyguları kısa süreliğine hafiflettiği için bu davranış zamanla güçlenir. Böylece yemek, bedensel bir ihtiyacı karşılamaktan çok psikolojik sıkıntılarla başa çıkma aracına dönüşür (Ackermans ve ark., 2023; Jurek ve Maruda, 2024).
Bu mekanizmanın anlaşılması, yalnızca beslenmeyi kısıtlamak yerine duygusal tetikleyicilere yönelik tedavi ve destek yöntemlerinin geliştirilmesini sağlar (Godet ve ark., 2022).
Stres de duygusal yemeyi artırabilir. Stres sırasında vücudun stres sistemi harekete geçer; bazı hormonların ve kandaki şeker miktarının artması, kişinin yüksek kalorili yiyeceklere yönelmesini kolaylaştırabilir (Jurek ve Maruda, 2024).
Ancak uzun süreli stres aşırı yemeye ve kilo almaya yol açabilirken, kısa süreli ve ani stres genellikle “savaş ya da kaç” tepkisini ortaya çıkararak iştahı ve yemek yeme isteğini azaltabilir (Beydoun, 2014; Schnepper ve ark., 2023).